Seminar Franz Ruppert 2014

Vorig jaar heeft het deelnemen aan het seminar van Franz Ruppert ons veel nieuwe inzichten gegeven in de methode van het opstellen van het verlangen. We waren dus zeer benieuwd wat er dit jaar zou gebeuren.

Meteen aan het begin hoorden we over de nieuwe methode die Ruppert pas sinds een paar maanden uitprobeert: het opstellen van elementen die in de formulering van het verlangen worden genoemd. Bij een verlangen als “Mijn verlangen is om te weten hoe het komt dat ik me verdrietig voel” zou dan als eerste de client met zijn verlangen worden opgesteld, net als in de oude methoden. Vervolgens komen er dan elementen uit de vraag bij, bijvoorbeeld “weten”, “verdriet”, “hoe komt het”. Met deze elementen zal de opstelling zich verder ontwikkelen. Om er achter te komen welke elementen overlevingsdelen zijn wordt als laatste het “ik” ingebracht. Elementen die van het “ik” afleiden zijn overlevingsdelen, de andere delen zijn gezond en helpen tot een sterker “ik” te komen. Vaak zijn de afleidende elementen overlevingsdelen die staan voor ouders, of andere mensen die veel invloed hebben op de client.

Een mooie toevoeging aan de methode dus, die nog meer helderheid en inzicht verschaft in het trauma van de client en de weg om uit dit trauma te komen.

Geplaatst in Opstelingen van de Liefde, Ruppert | 2 reacties

abstractie representeren

Het komt bij opstellingen regelmatig voor dat je geen persoon representeert, maar een abstract begrip. Dat kan  bij voorbeeld “geluk” zijn, of “tijd”, of “een last”. Onlangs mocht ik in een opstelling die Selma begeleidde “een blokkade” representeren. Ik stond meteen tussen de vraagsteller en het verlangen, daarmee letterlijk voorkomend dat de vraagsteller contact met het verlangen zou maken. Naar de vraagsteller voelde ik me groot en overweldigend sterk, maar toen ik voorzichtig naar het verlangen keek voelde ik me kleiner worden en veranderde ik van groot en overweldigend sterk naar klein en overweldigend verdrietig. Daarop volgde een proces waarin de vraagsteller langzaamaan contact kon maken met haar verdriet, tot het niet meer overweldigend was, maar er ook een mooie onderlaag van doorgegeven liefde vanuit de voorouders tevoorschijn kwam. De vraagsteller kon daarop mooi contact maken met haar verlangen en de opstelling eindigde met een prachtige stilte.

Het hoeft dus lang niet altijd zo te zijn dat uit een opstelling heel precies duidelijk wordt wat zo’n abstractie voorstelt. Het kan genoeg zijn om het bijbehorende gevoel naar boven te halen.

Geplaatst in binding, Ruppert | 2 reacties

Opstellen van het Verlangen

Tijdens de intervisiebijeenkomsten van een deel van de groep die in 2013 de opleiding van “De Verheldering” heeft gevolgd is er regelmatig ruimte om met andere vormen te experimenteren. Onlangs hebben we in het kader van de opstellingen met het Verlangen van Ruppert een blinde opstelling van trauma- overlevings- en gezond deel gedaan. De representanten wisten dus niet van zichzelf of van elkaar welk deel ze waren, en de begeleider van de opstelling ook niet. Als kijker leek het duidelijk wie het gezonde deel was: duidelijk aanwezig, positief ingesteld. Het traumadeel was ook gemakkelijk herkenbaar: in elkaar gezakt op de vloer. Het derde deel leek een beetje afwezig en ongeïnteresseerd: overlevingsdeel?

Naarmate de opstelling vorderde bleek het in eerste instantie zo mooi ogende deel echter helemaal niet gezond: het eiste steeds meer aandacht op, begon te dreinen en zelfs te dreigen wat er wel niet zou  gebeuren als het te weinig aandacht zou krijgen. De vraagsteller werd hier aanvankelijk helemaal door in beslag genomen, tot op een gegeven moment doordrong dat dit helemaal niet zo’n mooi en gezond deel was. Toen dat helderder werd ontstond er een innerlijke worsteling om dit overlevingsdeel los te laten en contact te gaan maken met het gezonde deel, dat er in eerste instantie niet zo aantrekkelijk uitzag. Daarna kon er ook een beter zicht ontstaan op het traumadeel.

De hechting aan het overlevingsdeel was zo sterk dat er bij de nabespreking discussie ontstond of het wel goed is deze delen helemaal achter je te laten, of dat je er toch altijd een deel van mee moet nemen, de mooie kanten moet blijven zien etc.

Kortom een geslaagd experiment, dat de kracht van een overlevingsdeel en de moeite die het kost dit los te laten mooi illustreerde.

Geplaatst in Ruppert | Een reactie plaatsen

“Blinde” moederrij

De afgelopen week hadden we na twee mooie opstellingen nog wat tijd over en bespraken we wat iedeeën over een extra “korte” opstelling. Wat we vaak doen is een “heden – verleden” opstelling waarin de vraagsteller tussen zijn/haar heden en verleden staat en beurtelings contact maakt met deze representanten. Nu kwam het idee boven borrelen om een moederrij op te stellen, omdat we (afgezien van mezelf) met allemaal vrouwen waren. Dat bleek een gouden greep.
Meteen na het opstellen van een reeks van 5 vrouwen gingen deze allemaal bewegen. Sommigen (vooral die in het verre verleden) bewogen achteruit, sommigen deden een stap opzij, uit de rij. De daardoor vrijgekokmen plaats werd vervolgens ingenomen doordat de eerstvolgende moeder naar voren stapte.
Het is elke keer weer verrassend dat dit kan gebeuren terwijl er géén voorgesprek is geweest en er géén vraag is gesteld. Alleen het neergezet worden op een bepaalde plaats is blijkbaar voldoende om iets te voelen van de persoon die gerepresenteert wordt.
Het verloop van de opstelling zal ik hier niet beschrijven, maar het was voor alle betrokkenen een indrukwekkende ervaring om deze rij te zien en de onuitgesproken verstrikkingen en verstoringen van de ordening  te ervaren.
Extra mooi was de toevoeging van de vraagstelster die duidelijk maakte hoe goed deze ordening klopte met de geschiedenis van haar familie.
Een mooie afsluiting dus van deze workshopavond!

Geplaatst in feitelijke geschiedenis, ordening, stamboom | Reacties uitgeschakeld voor “Blinde” moederrij

paarden

De paardenopstelling van vorige week was een bijzondere ervaring. Het meest verbazingwekkend was wel dat de paarden sommige deelnemers lieten buigen door hun met het hoofd naar beneden te duwen. Het verschil met een ‘Hellingeriaanse’ buiging leek wel dat de paardenbuiging meer ging over het buigen voor het universum, voor je lot. Net als in een gewone opstelling gaf de buiging opluchting en ging de liefde stromen.
Een ander vergelijkbaar aspect was het vinden van de juiste plaats. Deelnemers werden zachtjes door een paardenhoofd naar de juiste plek geduwd, of, als het arme mens het niet zo snel doorhad, door een stevig paardenachterwerk.
De rol van de paarden bleef niet beperkt tot het geven van aanwijzingen. Op een gegeven moment had ik (Ton) in mijn rol van grootvader een paard als vrouw……waar ik toch duidelijk gevoelens van liefde voor had. Een eigenaardige gewaarwording!
Al met al dus een ervaring die duidelijk maakte dat het familiesysteem in een opstelling door de paarden niet anders gevoeld wordt dan door de aanwezige mensen. Hoe dit kan vervult ons met verwondering.

Geplaatst in paarden | Een reactie plaatsen

Spiritualiteit

De afgelopen jaren ben ik met enige regelmaat op het thema spiritualiteit gestuit in verband met familieopstellingen. Is er meer dan wij direct met onze zintuigen waarnemen? Wie wel eens opstellingen bijwoont zal deze vraag zonder meer met ja beantwoorden, omdat we allemaal het familiesysteem zo diep kunnen waarnemen. Toch voelt dit voor mij heel anders dan wanneer deze vraag gesteld wordt in verband met spiritualiteit.

Kun je bijvoorbeeld contact hebben met overledenen? Het waarnemen van geesten lijkt voorbehouden aan degenen die daar een speciaal zintuig voor lijken te hebben, maar in een opstelling komt dit, eenvoudig waarneembaar, regelmatig voor.  Wel is het vaak zo dat aan het einde van een opstelling de overledene zich van de levenden afwendt en verder contact afhoudt. Is er daarna nog contact mogelijk op spiritueel niveau? Ik weet het niet maar ben er erg nieuwsgierig naar!

 

Geplaatst in spiritualiteit | Een reactie plaatsen

Introductieavond familieopstellingen

Deze week was het zover: onze eerste introductiebijeenkomst. Onze manier om tegemoet te komen aan allerlei vragen over de achtergronden van familieopstellingen die deelnemers vaak tijdens pauzes of na afloop van een bijeenkomst stellen.

Na een korte uitleg over Bert Hellinger en de dire aspecten Ordening, Binding en Balans deden we de eerste oefening. Deze bestond uit het in de ruimte zetten van je ouders, zonder de opstelling echt uit te werken. Dat leverde meteen interessante beelden op, die op verschillende deelnemers grote indruk maakten. Daarna behandelden we het Ordeningsprincipe t.o.v. de ouders. Soms klopte dit met wat we in de oefeningen zagen, soms niet. In ieder geval meteen stof voor een verdiepende discussie!

Omdat we tijdens het nabespreken op het thema autonomie kwamen gooiden we het programma om en vertelden we iets over hoe kinderen in eerste instantie naar de ouders gericht staan, maar gedurende hun adolescentie zich omdraaien naar hun eigen toekomst. Aansluitend konden een aantal deelnemers hun ouders opnieuw opstellen, maar nu met de nadruk op hun eigen positie. Ook hier weer mooie beelden en natuurlijk weer veel discussie over wat er nu precies te zien was, of wat de ervaring van de vraagsteller was.

Al met al een interessante avond, zowel voor ons als opstellers als voor de deelnemers. Zeker voor herhaling vatbaar!

Geplaatst in introductie, ordening | Een reactie plaatsen

nawerking representeren

Vaak merk je aan het einde van een avond met opstellingen dat ook de mensen die `alleen maar´ representant geweest zijn erg geraakt zijn door wat er langs gekomen is. Dit geldt trouwens zelfs voor degenen die alleen toegekeken hebben. Als opsteller wordt je dan wel eens nieuwsgierig hoe het die mensen verder vergaat: is het een effect dat verdwijnt bij de eerste stap op weg naar huis, of na een goede nachtrust? Of is er net als bij de vraagstellers een proces op gang gekomen naar meer heelheid?
Onlangs hadden wij wat dat betreft een leuke ervaring: een deelnemer die een aantal maanden geleden representant geweest was vertelde dat zij enige tijd na de opstelling merkte dat een schuldgevoel waar zij een tijd lang last van had gehad, verdwenen was.
Is dit een wetenschappelijk bewijs dat het representant zijn helpt? Zeker niet, maar het is op zijn minst leuk om te horen!

Geplaatst in werkt het | Een reactie plaatsen

Leerling basisschool

Soms blijkt bij een opstelling ook dat de leerkracht niet direct actie kan ondernemen omdat er onvoldoende binding is tussen de leraar en de leerling. Bij deze opstelling was een leerling zo overweldigd door de eigen emotie dat zij de leerkracht niet goed kon zien. Er leek van de ouders geen toestemming te zijn om helemaal op school aanwezig te zijn. Wat wel mogelijk was, was het opstellen van “steun”. Dit vond zij prettig. Na enige tijd ging de representant over in de opa van het meisje en mocht hij zijn hand op haar schouder leggen. Nog later kon hij rechts achter haar gaan staan.

Op deze manier kan een kind toch gesteund worden zonder dat de leerkracht direct iets hoeft te doen. Als suggestie werd meegegeven  met de klas een systemische oefening te doen, waarbij alle leerlingen zich iemand voorstellen uit de familie die hen steunt.

Geplaatst in binding, docent - leerling | Een reactie plaatsen

leerling die docent uitdaagt

Een andere één op één opstelling waarbij iemand representant was voor een leerling liet zien dat een opstelling een groot effect kan hebben op het gedrag van een leerling en op de verhouding tussen docent en leerling. In dit geval ging het om een leerling met een moeilijke thuissituatie, vooral met de vader. Als mannelijke docent had ik het gevoel dat hij mij concstant uitdaagde om mijn vertrouwen in hem te testen. In de opstelling realiseerde de representant zich dat dit gedrag weinig of niets met mij als docent te maken had. De eerstvolgende les kreeg ik van deze leerling toen hij de les binnenkwam een high five! De verhouding was van de ene op de andere dag volkomen veranderd.

Geplaatst in binding, docent - leerling, gedragsstoornissen | Een reactie plaatsen