Humanistiek

Onderstaande is een uittreksel van de masterscriptie van Brena Vos. Dit deel gaat over het zingevingskader van Familieopstellingen.

Wereldbeeld: Een individu wordt bepaald door zijn relaties. Er is daarbij een samenhang tussen het individu en zijn gezin van herkomst.

Levensperspectief: het streven is het eigen lot te dragen. Dit kan een paradox vormen met het geweten (individueel, systeem en transcendent) dat juist andere dingen van ons vraagt. Door de verbinding met het familiesysteem eerst wat losser te maken kan er inzicht ontstaan in de niet-vervulde behoeften. Daarna kan de verbinding gezocht worden met de bron van het leven (de levenskracht die de ouders doorgeven).

Ethiek: Deze is relationeel. Nastrevenswaardig is in eigen behoeften te voorzien en eigen pijn om gemis van vervulling te dragen (Preiss, 2008). Als de verstrikking is opgelost kan met de verantwoordelijkheid voor het eigen levven (en voor degenen waarmee men in relatie is) nemen.

Mensbeeld: De mens is een relationeel wezen met een evenwichtsorgaan: het geweten, dat het erbij horen aangeeft. Dit erbij horen kan gebeuren door loyaal te zijn aan het systeem. In een opstelling is het daarom belangrijk te erkennen wat de cliënt uit loyaliteit voor het systeem gedaan heeft. Daarna kan men zich losmaken en winnen aan autonomie.

Soteriologie (visie op lijden en verlossing): In een opstelling kan met tot een nieuwe verhouding komen tot traumatische gebeurtenissen (met een onverwerkte impact).  Overwinnen van het lijden gebeurt door het systeem in evenwicht te brengen.

Men kan zeggen dat door een opstelling men zich herpositioneert ten aanzien van het goede.